Παιδικές Απόκριες στην Ηγουμενίτσα

Κατηγορία: ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΑ

Στις αρχές του 1952 εγκατέλειψα, χωρίς να ρωτηθώ φυσικά, τα Γιάννενα, την πόλη που γεννήθηκα, και βρέθηκα στην Ηγουμενίτσα. Αφορμή στάθηκε μια μετάθεση του πατέρα μου στο τοπικό Αστυνομικό Τμήμα. Τεσσάρων χρονών παιδί δεν μπορούσα σε καμιά περίπτωση να συνειδητοποιήσω ότι αυτή η πόλη θα αποτελούσε σημαντικό σταθμό της ζωής μου. Εγκατασταθήκαμε σε ένα σπίτι της οδού Μπιζανίου, πάνω στη Γράβα, μια γειτονιά που μας αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Τα πρώτα φιλαράκια μου στην γειτονιά ο Βασίλης, ο Τάσος, ο Κλης, ο Τέλης, ο Άκης έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην γρήγορη ένταξή μου στις νέες συνθήκες.

Τον Αύγουστο του 1956 ο πατέρας μου τοποθετήθηκε στην Διοίκηση Χωροφυλακής Θεσπρωτίας και εκτός των κύριων καθηκόντων, του ανατέθηκε και η διαχείριση της Λέσχης. Ήταν ένας ευρύχωρος χώρος στο ισόγειο του αστυνομικού καταστήματος, χώρος ψυχαγωγίας των ανδρών της Χωροφυλακής αλλά και ιδανικός για γιορταστικές εκδηλώσεις. Βλέποντας αυτό το πλεονέκτημα του χώρου, ο πατέρας μου, σε συννενόηση και με την εκπαιδευτική κοινότητα της πόλης, ξεπερνώντας κάποιες  ιδιοτροπίες των εκάστοτε διοικητών, διέθετε την αίθουσα για διάφορες παιδικές εκδηλώσεις και κυρίως αποκριάτικους χορούς για όλα τα παιδιά της πόλης. Ήταν πραγματικά κάτι πρωτόγνωρο για μας αυτές οι στιγμές που έσπαζαν την μονοτονία της παιδικής μας καθημερινότητας και δυνάμωναν την αίσθηση συντροφικότητας με μαθητές από διαφορετικές ηλικίες, από διαφορετικές γειτονιές, από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.

Η αίθουσα γέμιζε καρναβαλιστές, χαρούμενες φωνές, τραγούδια, χοροί καιπολύ κέφι, μερικές φορές μάλιστα είχαμε και ζωντανή μουσκή από την παρέα και το κλαρίνο του Ντίνη. 

Το τέλος της γιορτής μας έβρισκε όλους στην είσοδο του κτιρίου για την καθιερωμένη φωτογραφία.