Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ-ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

Κατηγορία: ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΙΚΑ

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ-ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ

 

     Το 1929 άρχισε η χάραξη του δρόμου Ηγουμενίτσας-Ιωαννίνων και μαζί με άλλους χωριανούς, έπιασα δουλειά στη Ρίζιανη (σημερινό Άγιο Γεώργιο), στους εργολάβους αδελφούς Μήτσο και Γιώργο Θεοδώρου, τζουμερκιώτες που είχαν πάρει εργολαβία τη διάνοιξη του τμήματος του δρόμου Ηγουμενίτσα-Βροσίνα. Το μεροκάματα μου ήταν στην αρχή 17 δραχμές, και αργότερα έφτασε στις 25 δραχμές. Ασχολιόμουν με τη διανομή πόσιμου νερού στους εργάτες, με σκάψιμο, με φτυάρισμα, με καροτσάκι αλλά και όπου αλλού χρειαζόταν. Τότε τα ημερομίσθια των ανδρών εργατών ήταν 40-50 δραχμές για τις χωματουργικές εργασίες και 80 δραχμές για όσους ασχολούνταν στους βράχους και στα φουρνέλα.

     Η διάνοιξη γινόταν με σκαπάνη, φτυάρι και καροτσάκι, όταν δε βρίσκαμε πετρώδες έδαφος, βάζαμε και κανένα δυναμίτη ανοίγοντας τρύπες με παραμίνα ή μακάπι ή βαριά. Ούτε αυτοκίνητα υπήρχαν ούτε κάρα. Πολύ αργότερα ήρθαν κάτι κάρα με άλογα από την Κέρκυρα που τα φορτώναμε εμείς με το φτυάρι. Το αυτοκίνητο ερχόταν από τα Γιάννενα μέχρι το Χάνι Τσίκα σε χωματόδρομο, ενώ είχε αρχίσει και η διάνοιξη του τμήματος Χάνι Τσίκα -Βροσίνα.

     Δέκα ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει και η διάνοιξη του δρόμου προχωρούσε με ρυθμούς χελώνας χωρίς να τελειώνει. Χιλιάδες εργάτες δούλευαν με τα χέρια τους και υποτυπώδη εργαλεία αφού μηχανήματα δεν υπήρχαν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Από την Τσουρίλα το 1912" του Χρήστου Φ. Ράπτη)