Δημήτρης Γεωργούλης, ένας χρήστης φωνής με ιδιαίτερες ευαισθησίες στο τραγούδι

Κατηγορία: ΜΟΥΣΙΚΗ

     Τον πρωτάκουσα κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο «Advantage», ένα ιστορικό στέκι με λαϊκό πάλκο, να συνοδεύει μια μεγάλη κυρία της πίστας, την Χαρά! Η πρώτη εντύπωση ήταν το ήθος του, που διαχεόταν άπλετο στην πίστα σε συνδυασμό με την αδυναμία του να κρύψει την ευχαρίστηση που ζούσε τραγουδώντας. Ήταν ο Δημήτρης Γεωργούλης, η φωνή που μάγευε, και ρεπερτόριο που προκαλούσε.

     Τον συνάντησα μετά από χρόνια εκτός πάλκου, μάλιστα τον φιλοξένησα στο στούντιο της Ζωοδόχου για κάποιες ερασιτεχνικές ηχογραφήσεις της παρέας των «ΦΠΑ». Κρυστάλλινη, μεστή η φωνή του, με ένα λυγμό ατόφιο λαϊκό και όχι προϊόν του μικρόφωνου, αλλά, με ανεπαρκή αυτοπεποίθηση πράγμα που κάποια στιγμή του το είπα και το αναλύσαμε.

     Τον απόλαυσα τελευταία σε δύο συναυλίες αφιερωμένες στον Σταύρο Κουγιουμτζή και στον Άκη Πάνου, όπου μέσα από τους ήχους μιας ανατριχιαστικής ορχήστρας, άκουσα και πάλι τη φωνή του, αφημένη αυτή τη φορά σε δικά του μονοπάτια, στο δικό του χρώμα, στα δικά του πατήματα. Αγνώριστος πλέον, με επίγνωση των δυνατοτήτων του και με σωστή διαχείριση της ανεπανάληπτης φωνής του, γεμάτης με τα γνωστά λαϊκά χρώματα και προπαντός με αυτοπεποίθηση.

     Να είσαι πάντα καλά Μήτσο και είμαι σίγουρος ότι κάποιοι ειδικοί από την αμαρτωλή βιομηχανία της δισκογραφίας θα ευαισθητοποιηθούν. Άλλωσε και αυτοί θα βγούν κερδισμένοι!